Reviews uitgebreid

Op deze pagina vind je een deel van de deelnemerservaringen die wij de laatste jaren ontvingen en graag met je delen.

Ik was 23 jaar (inmiddels alweer 39) toen ik Wilma en Marianne leerde kennen van CorCaroli. Ik denk nog regelmatig terug aan de weekenden in Twijzelerheide. Het heeft me veel gebracht en ik heb mezelf beter leren kennen. Ik heb de weekenden als erg waardevol ervaren en draag Wilma en Marianne een warm hart toe.

(ontvangen via Facebook)

6 jaar geleden ben ik begonnen met  de opleiding tot Life-coach bij CorCaroli.
25 jaar oud, en ik dacht op dat moment te weten wat ik wilde gaan doen met mijn leven : Life-coach!
Ik was op dat moment veel bezig met mediteren en boeken lezen over boedisme en non-dualiteit.

Eenmaal aangekomen in the middle of nowhere op een warme zomerse dag met een strak colbertje aan (alsof ik langs kwam om iets te verkopen ) kwam ik terecht in een achtertuin waar opeens een wat oudere vrouw kwam aanlopen met klompen aan en modder handen.
Zij stond voor mij en stelde haar voor : Wilma!

Ik voelde mij wat ongemakkelijk aangezien ik gewend was aan het ‘’super-hippe’’ snelle leven in Amsterdam. En bij het word life-coach dat ik precies hetzelfde.

Ik ging zitten en het intake gesprek voor de opleiding begon.
Ik zou mij even voorstellen maar begon eigenlijk maar te graag te vertellen over wat ik allemaal wist en de wijsheid ik had vergaard in de loop der jaren ( met 25 jaar.. uhu )

Nieuw inzicht

Na een druk, chaotisch en zweverige voorstelronde van mij, begon Wilma mij iets te vertellen.
Ze het over dat alles een tegenpool heeft en dat alles eigenlijk helemaal perfect in elkaar zit.
Het wordt tegenpool zij mij niks, laat staan al het andere wat ze mij vertelde.

Toch wist op dat moment vanuit mijn hart dat dit klopte, en ik wist dat ik op de juiste plek zat.
Dit terwijl eigenlijk alles in mijn hoofd het daar niet mee eens was.. een boederij, een oudere vrouw met klompen en modderhanden..

Gelukkig had ik i.v.m. de spirituele reis die ik toen al was begonnen geleerd dat je hart volgen het belangrijkste is.

Even later ben ik de opleiding begonnen.
Naast de opleiding was ik bezig met muziek maken, toen ik 20 jaar was deed ik de herontdekking van het muziek maken.

Durf te doen!

Met 24 ging ik naar Brazilie, ik luisterde al wat Braziliaanse muziek en had toen der tijd een Braziliaanse vriendin.
Eenmaal in Brazilie stond ik in een Sambaschool, ik sprak geen Portugees, ik speelde geen enkel braziliaans instrument.. maar daar heb ik mijn sterkste ervaring ooit gehad : Mijn hart schreeuwde boven alle ritmes die op de instrumenten warden geslagen, dit is jou huis en dit is waar jij moet zijn. Het was alsof ik vond waar ik altijd naar zocht.

Na mijn terugkomst ben ik dus met de opleiding begonnen.
Daarnaast begon ik zonder toeval mensen te leren kennen dei Braziliaanse samba muziek maakte.
Ik kwam al snel in een bandje met allemaal nederlanders die deze muziek maakte.

Naast het avontuur met de Braziliaanse muziek begon ik met mijn opleiding.
Elk kind beschadigd op een bepaalde leeftijd.. bij mij is dit ook gebeurd.
De pijn die mij dit heeft gedaan had ik weg gestopt en wilde ik niet voelen.. ik ben hier heel hard van weg gaan rennen.. en zocht mijn toevlucht met elk weekend uitgaan in combinatie met alcohol en middelen.

Ik zag al snel dat ik niet op het goede pad zat maar het duurde heel lang voordat ik de confrontatie met mijn beschadigde kind in mijzelf aan ging.
Met de tijd en vaak vallen en opstaan heb ik de bodem geraakt, ik was 1 brok angst dag in dag uit, had al 3 burn-outs achter de rug, en stond op een plek waar niks te vinden was behalve, angst, veel alcohol, middelen die mij geen goed deden.

Het gene wat mij destijds heeft gered zijn 2 dingen, de opleiding en eigenlijk nog belangrijker, de samba.
Ik zag eindelijk in dat ik degene ben die mijn leven kan veranderen en niemand anders.
Op de opleiding kwam ik er achter dat er 2 dingen in mijn leven zit manifesteerden die ik wilde behouden. Muziek en mensen verbinden.
Ik had dus het idee om workshops te gaan geven.

Het begin

Wilma heeft mij destijds aangeraden om een keer te kijken of ik niet met kinderen kon werken.
Dit vond ik maar niks, kinderen waren eng, ik moest daar niks van hebben. Ze waren eerlijk en ik had geen zin om nog een keer gepest te worden.
Uiteindelijk heb ik besloten om hier toch achter aan te gaan aangezien ik niks te verliezen had.
Ik had niks meer en dus nam ik alles aan.

Bij het begin van mijn transformatie  begon ik een aantal kinderdag verblijven te mailen.
1 reageerde.
Ik nam de telefoon op bedacht ter plekke een prijs van 75 euro.
Bedenk even, ik had geen enig opleiding afgerond, laat staan een muzikale opleiding.
Waar was ik mee bezig? Ik had angst om voor groepen te staan, laat staan groepen kinderen.
Het enige wat ik op dat moment had was ritme gevoel en schijt ( als in niks te verliezen )

Mijn eerste echte opdracht was op een kinderdag verblijf, het ging heel goed en ik ontdekte een kant in mezelf die ik nog niet kende.

Je weet maar nooit…

Een paar weken later kwam ik in gesprek met een vriend die ik onlangs had ontmoet en hij vertelde dat er een bedrijf was ( waar ook hij werkzaam was ) genaamd : Fort van de verbeelding
Zij zochten nieuwe workshopleiders.
Ik kwam aan bij de sollicitatie met 15 anderen mensen. Iedereen was wel conservatorium afgestuurd, had 10 of meer leerlingen in de week om les te geven.
Ik zat daar, met een passie voor samba, veel ritme gevoel en goede oren.
Maar zeker nog niet ervaren, laat staan afgestudeerd.

Na de sollicitatie ronde, gingen wij een rondje af.
Ik vertelde iedereen dat ik heel onzeker was, maar wanneer ik daar stond ( wijzend naar een plek waar ik improviseren een oefening deed ) ik mij thuis voelde.
Een dag later kreeg ik een telefoon met dat zij mij ontzettend graag wilde hebben.
3 weken laten stond ik voor 300 kinderen, 2 maanden later voor 600 kinderen.
En nu 3 jaar later denk ik dat ik workshops aan duizenden kinderen heb gegeven, als het er niet meer dan 10 duizend zijn.

En nu?

Ik ben in een band terecht gekomen met Brazilianen waar ik in 2 jaar Portugees heb geleerd met handen en voeten. ( zonder studeren uit een boek )
Ik heb mijn  eigen bedrijf opgezet, en nu samen met 2 vrienden (die ook workshops geven aan kinderen) samen een bedrijf op gericht.
Ik ben onlangs muziekleraar geworden op een bassisschool.
Krijg een interne opleiding vergoed bij de muziekschool waar ik werk.
En ik heb na jaren zwoegen, vallen en opstaan een transformatie gemaakt van volledig met muziek mijn geld verdienen.. dit zonder genoten opleiding.

Ik heb geleerd bij CorCaroli dat de meeste barrieres die je in je leven tegenkomt, je er zelf hebt neer gezet.
Geloof in jezelf, werk er naar toe, stap uit je comfortzone, ga de confrontatie aan met jezelf en laat los wat niet belangrijk is.
Het geluk zit in verdwalen om daarna weer te vinden wat je zocht.

Het leven bestaat uit tegenpolen, om het volle vertrouwen in het leven terug te krijgen, zie je dat alles samen hangt, verdriet/blijdschap geluk/ongeluk zon/regen… ze kunnen niet zonder elkaar leven, geef je daar aan over laat de tranen over je wangen rollen en je lach komt al snel weer tevoorschijn.

(ontvangen via e-mail)

 

Er waren momenten in de opleidingsgroep dat ik vanuit mijn hart helemaal hier was. En dat voelde zo enorm goed. Ik ben verbindingen aangegaan, mezelf gebleven, heb inzichten gehad. Ik vond het zo’n fijn weekend. Het ‘outdoor cooking’ was een erg geslaagd onderdeel. een moment waarop we ontspanden en er iets in de groep ontstaat, een soort eenheid. Het was een leuke groep met mensen die graag willen leren en het ook snel oppakken. Ik wil erg graag verder, meer leren, meer ervaren. Ik wil mensen zien, meer delen van mezelf, om anderen te helpen, hierin groeien. Het was een goeie keus om met jullie te blijven leren en ontwikkelen. Dank jullie wel voor deze mogelijkheid.

(ontvangen via coachingland.nl)

Ik heb het pilot-weekend gevolgd voor de Training Life. Er zijn bij mij verschillende dingen/situaties naar voren gekomen wat ik voor mijzelf een plaats heb kunnen geven, mee aan de slag ben gegaan en hierdoor achter mij heb kunnen laten.

Verder was voor mij de nieuwe aanpak ‘het leider loze gedeelte’ heel erg wennen omdat ik vanuit mijzelf gewend ben om iemand erbij te hebben die de leider is en bepaald wat er gaat gebeuren. Omdat er geen leider bij was kwamen er juist situaties ter sprake die op dat moment belangrijk was voor die persoon. Iedereen in de groep kon die persoon coachen. De gesprekken vonden oa plaats tijdens de activiteiten: het wandelen, outdoor cooking, houthakken en groepslessen. Dit was een eye opener voor mij. Doordat ik zelf veel mee heb gemaakt kan ik andere mensen ook helpen door hun te coachen. Dit gaf mij meer zelfvertrouwen.

Het is fijn om met mensen samen te zijn die je een andere kijk geven op je eigen situaties, die ik zelf op een andere manier bekeek. Hierdoor kreeg ik zelf inzichten in de situatie en kon ik hiermee verder.

Spiegelen

Wat ik ook geleerd heb is dat je jezelf spiegelt op een ander. Dat je vragen stelt aan iemand en dat het niet betrekking heeft op de ander maar juist op mijzelf. Dit gebruik ik nog steeds. Zo leer je jezelf steeds beter kennen.

Tijdens het weekend was ik herstellende van een burn-out. Ik liep al jaren met zware/vermoeide benen. Doordat er verschillende situaties naar voren kwamen die ik had meegemaakt in mijn leven werd er voor mij veel duidelijk. Na het weekend had ik meer energie en waren de zware/vermoeide benen verleden tijd! Dit was heel bijzonder.

Ik zou dit weekend aan iedereen aanraden omdat ik er zelf veel van heb geleerd. Ik heb mijzelf beter leren kennen, hoe ik zelf tegen situaties aan kijk, ik heb dingen die ik in mijn leven heb meegemaakt een plek kunnen geven en kunnen afsluiten, dat ik andere mensen kan coachen en dat ik een bevestiging heb van wat ik graag in de toekomst wil gaan doen, mensen coachen!

Daarnaast is de omgeving mooi en rustgevend!

(ontvangen via e-mail)

Vanuit een uitzichtloze situatie, vastgelopen in de huidige maatschappij. Reguliere psycholoog hielp niks meer… ik was radeloos. Na het zoeken op internet kwam ik dit tegen, ik wilde niet naar een kliniek of iets wat de pan uit zweefde. Nuchter en vooral ruuussst. Dus ik ging maar… geen idee waar ik terecht zou komen. En serieus, life-changing… geen wachttijden, ik belde op en kon per direct komen. Binnen uur, viel het eerste kwartje, ik wist niet wat me overkwam… ik kreeg weer perspectief, ik was niet gek of iets… vanaf toen heb ik zoveel geleerd, ben ik zo gegroeid als mens. Die crisis is mijn grootste kans geworden. In die tijd die daarop volgde had ik altijd een basis om op terug te vallen, je kan altijd bellen, je kan altijd mailen… en ze zullen altijd klaar staan. Het is niet een sessie van uur en dan doei, je bent geen nummertje.. ze helpen je op het moment dat je het nodig bent. Eerlijk, soms confronterend, pijnlijk, verdriet en de switch naar jezelf overwinnen, vertrouwen krijgen, groeien tot de mens die je daadwerkelijk bent. En al met al gelukkig kunnen zijn in deze maatschappij.

(ontvangen via Skillseeker)

 

Ongeveer 5 jaar geleden had ik een geestelijke burn-out over mijn verleden. Ik ben daarvoor naar de psycholoog geweest. Ik dacht dat ik er met behulp van de psycholoog er weer was. Dat ik alles van vroeger een plekje had gegeven. Via iemand anders kwam ik in contact met corcaroli. Ik ging er het eerste weekend er naar toe, met de gedachte ik ben er al, ik heb het niet nodig. Maar bij de eerste avond barstte ik in tranen uit. Dus achteraf was ik er nog helemaal niet. Daarom ben ik dus blij dat ik mij voor deze 3 weekenden heb opgegeven, En ook ben gegaan. Ik raad het ook iedereen aan om dit te doen.

(ontvangen via BizBook)

Ik heb het vertrouwen terug gekregen in het leven.
De mensen en mijzelf. Ik weet nu daadwerkelijk wie ik ben.
Ik ga vol zelfvertrouwen de toekomst tegemoet.
Door de duidelijke aanpak van het Instituut CorCaroli.

(ontvangen via e-mail)

Coaching waarbij je eigen ervaring centraal staat. Leren door te ervaren. Op je eigen tempo binnen een veilige groep. Niets moet, veel mag. Voor mij zijn de weekeinden de plek om even alleen met mezelf bezig te zijn en de dagelijkse dingen los te laten.

(ontvangen via BizBook)

 

Het jaar dat ik daar de Lifecoach opleiding gedaan heb, is het begin geweest van de omslag in mijn leven… Nog steeds (fb) contact met een aantal medestudenten van toen… geweldige ambiance, super verzorging en geweldige trainers.
Ik heb daar een paar van mijn dierbaarste herinneringen liggen.

(ontvangen via Facebook)

Hier verschijnt binnenkort een nieuwe review…

Wil jij jouw eigen ervaring met ons delen? Klik dan op de afbeelding hieronder om ons een reactie te sturen…

Blogs van Wilma

Naast de ervaringen van andere deelnemers delen we hier ook graag een aantal blogs van Wilma Post. Deze zijn geschreven voor LinkedIn en bevatten Wilma haar persoonlijke kijk op de dagelijkse dingen. Stof tot nadenken dus…

06 januari 2018

Wat is er gebeurd met het begrip ‘werk?’

Werkend Nederland gaat voor een toenemend deel gebukt onder stress, burn-out en teleurgestelde mensen. Hoe is het mogelijk dat in een tijd van verlichting en technologische hoogstandjes het begrip ‘werk’ steeds meer onder druk komt te staan?

Wat was werk vroeger?

Werk was iets waar je je eigen ontwikkeling terugzag. Een spiegel van je eigen idealen en persoonlijke inspanningen. De smid beleefde zijn beloning als hij na een creatieve inspanning zijn geluk voelde over het bereikte resultaat. Als het nieuwe weer net iets beter was dan het vorige. Zo was een bakker creatief op de rand van die ene broodsoort die net iets meer gaf dan de vorige.  In die tijd waren praktische alle beroepen activiteiten, waarin ieders persoonlijke creativiteit de hoofdrol speelde.

Bij notarissen speelde bijvoorbeeld het persoonlijke handschrift een belangrijke rol. Leraren op scholen kregen alle gelegenheid om hun leerlingen naar eigen inzichten vorm te geven. De dokter kon zijn holistische visie kwijt omdat daar voortdurend een beroep op werd gedaan, vanwege het ontbreken van specialisaties.  Kortom het werk werd zogezegd gedaan met ‘hart en ziel’. Na de inspanning was er een uitdaging naar een eigen bedacht volgend ‘beter’ resultaat. Hoe dan ook, het werk was de plek waar je je eigen creativiteit kon ontdekken, vormgeven en daarin kon groeien. Was je goed, dan kon je er van leven. Was je niet goed genoeg, dan was het de stimulans naar eigen groei en ontwikkeling. De industriële revolutie werd de aanzet tot onpersoonlijke en hoofdzakelijk op geld gerichte werkzaamheden.

Anno 2018 

zijn deze persoonlijke inhoudelijke waarden binnen een baan, voor het grootste deel verdwenen. Nu nog voorbehouden aan enkele gelukkigen die een dergelijke werkplek hebben weten te creëren in een eigen onderneming (ZPP-er) of die te veroveren binnen het aanbod van de markt. Het onderwijs gaat gebukt onder rigide regels en voorschriften ontstaan vanuit het effectieve bureau-denken en minder vanuit de unieke potenties van kinderen. Waar is de oude leraar of onderwijzer die zelf voeling had met de aard en behoeften van die kinderen? In de broodfabriek zijn bakkers opgeslokt door productiecijfers en omzet. De computers nemen de kwaliteiten van het handschrift van de vroegere notarissen over en kunststoffen en/of 3D printers vernietigen de gemotiveerde smit. Leraren gaan gebukt onder de strijd met hun liefde voor het ontwikkelen van de diepere kwaliteiten van kinderen en de oppervlakkige regelgeving.  Kortom, in het algemeen is ‘werk’ verschraald ten behoeve van effectiviteit en onpersoonlijke uithoudingsveldslagen. De populariteit van de verschillende vakantieperioden, die ons worden opgelegd door de scholen, geven onze vluchtneiging aan en bieden enige soelaas.

Daar zitten we dan, nu met collectieve problemen omdat zingeving en uitdagingen nauwelijks nog plek vinden. Erger nog omdat wij geen andere tijd kennen dan de huidige. De symptomen stress en burn-out zijn belangrijke aanwijzingen dat er iets grondig mis is.

Pensioengerechtigde leeftijd

Enige tijd geleden was er een conflict over de hoogte van de pensioengerechtigde leeftijd. Nederland was te klein. Ik heb me sterk verwonderd over de reacties die veelzeggend waren over het niveau van de arbeidsvreugde. Mij bekroop het gevoel alsof er door het werk te verlengen,  een straf werd opgelegd. Een opgelegde veroordeling die we moesten volbrengen. Toen ik naar mijzelf keek, drong het drama tot mij door. Ik werd heel ongemakkelijk bij het besef dat mijn werk me door een regel of wet zou worden afgenomen. Geen haar op mijn hoofd! Wat als ik mijn arbeidsvreugde en creativiteit niet meer zou kunnen uitoefenen? Verkorting zou voor mij een straf betekenen en elke uitbreiding van werktijd om de pensioengerechtigde leeftijd uit te stellen, een beloning.

Toen besefte ik het drama in zijn volle omvang. Als de kwaliteit van werk al zover is gedaald, dat dergelijke demonstraties en ophef naar boven komen, wat is er dan met ons ‘werk’ aan de hand? Als dit zo negatief wordt beoordeeld dat we ons verzetten als er een paar jaren extra werk wordt gevraagd, is dat al een veeg teken. Ik heb nu begrepen waar de oorzaak ligt dat zoveel jonge mensen, die de vele jaren van de toekomst die hen rest met dit perspectief verder moeten, aan stress en burn-out lijden.

Ik zie ook hoe mijn organisatie al 30 jaar lang zoekt naar creatieve talenten om deze kwaliteiten binnen de organisatie vorm te geven. Dit was nooit een vooropgezet plan, maar meer een logisch gevolg van mijn (lang onbewust gebleven) kijk op werk, samenleving en creatieve talenten. De medewerkers binnen ons team groeiden voortdurend in hun eigen ontwikkeling en daarmee groeide onze organisatie. Zonder uitzondering zijn ze allen ‘tevoorschijn’ gekomen uit een beperkende vastgelopen leefsituatie en voelen zich nu gelukkig en gestimuleerd in hun werkzaamheden. Onze coaching en begeleiding is gericht op hun creatieve wensen en talenten. Onze organisatie is de plek waar zij dit mogen inzetten ten behoeve van allen. Uiteindelijk levert dat groei en stabiliteit op voor ieders welzijn, wat zich vertaalt in een bijzondere samenwerking naar een gemeenschappelijke toekomst…

22 september 2017

Wat je ziet, dat ben je zelf

De jeugdjaren van Marga, hebben haar niet gegeven wat ze nodig had. Een voortdurend tekort aan aandacht en de zorg voor een zieke en gehandicapte vader hadden haar voor een groot deel opgeëist. Als gevolg daarvan had ze, als compensatie voor de broodnodige geestelijke behoeftes een  daarbij passende karaktertrek ontwikkeld. Het was  niemand  opgevallen, omdat de dingen waren zoals ze waren en liepen zoals ze liepen in het collectieve overleven van de familie.

Als Marga 53 jaar is, is haar leven vastgelopen. Depressief, eenzaam en met een negatief wereldbeeld, is haar energie om hier tegen te vechten op. Het overleven lukt niet meer en wanhopig vraagt ze zich af wat er aan de hand is en waarom haar omgeving zo negatief is en mensen haar ontwijken.

Marga zoekt hulp en komt terecht bij een coach die al snel ziet waar Marga vastloopt en wat er dient te veranderen. Ze ziet hoe Marga al jong heeft geleerd de aandacht van haar omgeving te trekken door de moeilijkheden die ze tegenkomt te delen. Door deze problemen uit te vergroten tot een soort ‘slachtoffer’ denken is het haar gelukt een tijd lang het medeleven en aandacht van de omgeving te krijgen. Het lastige hieraan is dat als iemand niet laat zien dat die groeit en dezelfde gedachten steeds weer opnieuw uitspreekt, de omgeving uiteindelijk afhaakt. Steeds meer mensen zullen gevangen worden in hun moedeloosheid omdat hun contacten geen oplossing bieden, met als gevolg dat ze meer en meer vereenzamen.

Een week intensive begeleiding zorgde ervoor dat Bij Marga ‘het kwartje viel’ en daarmee de opgehoopte en onderdrukte tranen begonnen te stromen. Centraal stond de zin : Hechting aan het lijden’, wat haar kernprobleem was. Op een ochtend kwam ze vol verbazing vertellen dat ze het woord ‘lijden’ die ochtend al 3 drie keer had gehoord. In een tv uitzending, op Facebook en in een tijdschrift.

Op haar vraag: ‘Hoe kan dat nou dat ineens dat woord overal opduikt?’ kon ik haar vertellen dat deze woorden er altijd al waren, alleen dat ze deze nu opmerkt. Ze begrijpt het niet.

‘Heb je wel eens gemerkt dat je als je zwanger was, in eens veel vrouwen zwanger waren? Dat er veel meer kinderwagens waren? Ook dat het bij je nieuwe auto, ineens leek alsof veel; mensen deze keus hadden gemaakt en ook dat veel meer deze kleur hadden?’

De waarheid is dat de wereld niet veranderd is, al denk je dat nu wel. Jij zelf bent aan het veranderen. Je aandacht ligt nu op je groeipunten, in jouw geval het begrip ‘lijden’.

Zo zit een mens in elkaar en daar ligt de hulp. De wereld zal je altijd geven wat je nodig hebt en je altijd ondersteunen. Dat komt omdat jij de wereld maakt, vanuit je eigen denken. Denk je nieuw, dan wordt je wereld nieuw. Denk je ‘oud’ dan verandert er niets.

Vraag hulp en wees bereid een roer om te gooien. Daarnaast filter je zelf passende ondersteuningen uit de dagelijkse dingen. Je zit op koers zodra je dit verschijnsel gaat opmerken.

28 augustus 2017

Bevrijding van het ego, door ‘om denken’

Lang geleden, na een langdurig kankerproces won de dood het van mijn levende dochter, die toen 16 jaar was. Het wonder van alles was dat ik daarna doorleefde, terwijl ik in de jaren dat de kanker speelde absoluut ervan overtuigd was, dat dat ook mijn dood zou betekenen. Maar niets daarvan, in plaats van een verlossend sterven belandde ik in een diep zwart gat. De pijn was zo heftig dat ze het contact met de dagelijkse werkelijkheid aantastte en ik geen deel meer nam aan het leven van alle dag.

Een rouwfase begon en de tocht door het duistere labyrint leverde hier en daar kleine lichtpuntjes op. Stap voor stap kwam ik voorwaarts, gehecht aan het lijden wat dit afscheid me opleverde, was dat niet gemakkelijk. Er was veel weerstand in mij om weer ‘levend’ te worden.

De dag van de bevrijding van mijn ego, werd als een helder inzicht aan mij gepresenteerd. Plotseling stond ik in het midden van lijden en vrijheid. Ik zag het lijden waarin ik gevangen was, maar besefte tegelijkertijd dat er alle reden was om dankbaar te zijn. Vanuit de pijn van het verlies wat mijn ego niet kon opgeven, zag ik de waarde van het bestaan van mijn dochter, hoe kort ook. Ik besloot me te richten op het aspect dankbaarheid wat ik voelde, vanwege de gedachte dat ik haar 16 jaar bij me had kunnen hebben. Ik besefte ook dat het egoïstisch was de andere kant te blijven omarmen in plaats van opgelucht te zijn dat haar lijden voorbij was.

Op de rouwkaart vroeg ik me af: ‘Wat moeten wij leren?’ Nu weet ik dat. Ik besef dat ik de schepper ben van mijn eigen leven en dat ik door de keuze te maken, welke kant ik in mij tot leven wil wekken, zelf bepaal hoe ik in het leven sta. Dat heeft haar bestaan mij gegeven. Dat deze ontdekking, het beste wat ik ooit heb geleerd door mijn levenservaringen, heb ik aan haar te danken. Er is zoveel om dankbaar voor te zijn, dankbaarheid die het hart verlicht. Het is maar hoeveel je bereid bent achter je te laten en de waarde van dat proces in te zien. Loslaten en dankbaarheid zoeken. Dat is Leven of zoals mijn moeder zei: ‘Het Tranendal’ waar we ons leven doorbrengen. Lijden of geluk, het is dezelfde medaille.

07 juni 2017

Ouderwetse coaching, uit de tijd…

Met deze opmerking wil ik afrekenen met de ouderwetse opvatting dat coaching een beroep is wat je met inspanningen en mentale kennis zou moeten leren om anderen op hun pad te helpen. Dat zou betekenen dat je, wanneer je overspannen bent, een burn-out hebt of andere depressieve klachten, alleen met voldoende vakkennis van een coach, je weg terug kan vinden.

Na meer dan 30 jaar ervaring en leren van mijn coachingswerk besloot ik de traditionele aanpak te laten varen en een nieuwe aanpak te testen. Deze pilot-weekenden ‘nieuwe stijl’ bleken in alle opzichten veel te weeg te brengen, en boven de eerdere traditionele werkwijzen te verkiezen.

Ik beweer dat iedereen een coach is en dat ieder mens  op een volkomen persoonlijke manier anderen juist kan coachen. Er is inzicht voor nodig, maar iedereen die bestaat en zijn leven leeft, heeft dit vermogen, ook al zal dat nog niet bij iedereen bewust zijn ontwikkeld. Goede coaching is het gevolg van een vorm van intermenselijk contact, waarin de juiste toon wordt gebruikt, de taal van het hart wordt gebezigd en passie de onderlinge verbindingen van energie voorziet.

Het gevolg is dat, zodra deze onbewuste inzichten ‘levend’ zijn gemaakt, ieder automatisch een coach is voor diegene die je om hulp vraagt. Soms wordt het onbewust al toegepast binnen de traditionele coaching. Dit vermogen is in feite een natuurlijk proces binnen een groep en altijd beschikbaar. Alle problemen die men in deze tijd in de maatschappij ontmoet laten ons weten, dat velen van ons de ‘natuurlijke coaching’ als onderlinge communicatiewijze verloren zijn. Vroeg of laat eindigt dit in een probleem.  Het woord ‘geluk’ lijkt ons uit te lachen en een spottende opmerking vanuit sarcasme te zijn.

De toenemende menselijke problematiek lijkt het gevolg te zijn van steeds versnellende en veranderende maatschappelijke omstandigheden en ontwikkelingen.  De ‘godsdienst’  van de economische groei, het voetstuk waarop onze kennisontwikkeling is geplaatst, de immense sociale bewegingen zonder werkelijk contact, hebben ons meegevoerd in een geïdealiseerd milieu waar techniek, kennis en welvaart de toon bepaalt en men zichzelf verliest.

Bij ons ontwikkelde zich opnieuw een oude levensvisie als gevolg daarvan in een nieuwe visie anno 2017. De kernwaarden van oude stammen, waar dit leefde in hun cultuur, de eigenschappen waarin stamleden elkáár konden coachen, in een nieuw eigentijds jasje. Geen bijzondere kwaliteit van gevestigde coaches, maar de ervaringsdeskundigheid van het leven in deze tijd, afgezet tegen natuurlijke vaardigheden en talenten om elkaar te coachen. Vermogens die bij ieder mens in zijn eigen levenservaringen zijn ingebed en wachten op bewustwording. Tenslotte zijn we er voor elkaar…! Nieuw: Vanaf september 2017.

16 mei 2017

Onschuld en vrijheid

Onlangs hadden Marianne en ik besloten een dagje ’Leeuwarden’ te doen.
Een paar boodschappen die al enige tijd lagen te wachten, gezellig ergens lunchen en misschien nog wat verrassende dingen meemaken. Zo liepen we, door de vanwege het vroege uur nog stille binnenstad, toen ons een in fel geel dons geklede tiener tegemoet kwam. In de hand een paar grote vilten sterren en een papier met zo’n 15 opdrachten. Ze bleek van de Groningse Studentenvereniging, Vindicat te zijn. Ze had enige opdrachten in het kader van haar studie.
Ze vroeg of ze ons met de sterren mocht fotograferen.  Jawel gaven we lachend toestemming, terwijl we de sterren als hoedjes op ons hoofd legden.

In het nagesprek bleek dat ze de grootste moeite had om een paar vrijwilligers te vinden voor de verschillende opdrachten om mensen te fotograferen binnen de taken van de studie-opdrachten, die allen gewoon onschuldig en leuk waren. Ondanks de garantie dat ze de foto’s na de presentatie verwijderen wilde, bleek het moeizaam om publiek te vinden die wilden meewerken. We bleven dit even aankijken en vroegen ons af hoe we haar konden helpen met de opdracht: ‘Dansen op het ijs’. ‘Makkelijk’ zei ik: ‘IJsje kopen, gooi het op de grond, iemand springt er in om en jij maakt de foto….’ .

Maar hoe moeilijk kan het zijn. Op de meeste verzoeken werd niet eens gereageerd en werden beantwoord door schichtig en ontwijkend gedrag. Marianne en ik schrokken hier van. Is dat wat men doet als het gaat om contact en toch wel grappige situaties? Waar is de onschuld of het vertrouwen gebleven even dit meisje beleefd te woord staan en dan te beslissen op grond van de beoordeling van de situatie? Ze werd tot haar teleurstelling, gemeden alsof ze een ziekte had of gevaarlijk was. Waarom die vijandige houding?

Wij schrokken eigenlijk van dit algemene gedrag van brute achterdocht. Waar is de tijd dat men, net zoals in ons dorp, nog een vriendelijke groet beschikbaar heeft? Waar is de onschuld om als volwassene vertrouwen te hebben over gekke en duidelijk grappige situaties?
Waar is het vermogen om contact te maken met grappig verklede jonge mensen en je nieuwsgierigheid te bevredigen? Al met al was ik verbaasd over deze houding van het publiek.

Toen we besloten haar een handje te helpen en we met z’n drieën de boel op de kop zetten, lukte het een paar opdrachten uit te voeren. Pas nadat we doordrukten en niet opgaven, ontstond er af en toe enige toegankelijkheid van het publiek. De rest moest ze zelf doen…

Wat is er aan de hand?

Is de warmte die ons verbindt, zoek?
Daar word ik helaas niet blij van….!