Levensgelukdeskundige

Oepsie! Helaas werken onderstaande linkjes nog niet. Daar werken we hard aan.

Gelukkig kun je de blogs wel alvast lezen, scroll maar rustig verder naar beneden op deze pagina… 🙂

Gebrek aan levensgeluk…

‘Peter is zojuist gekomen en heeft hulp nodig. Peter is 33 jaar, heeft een goed inkomen, een veilige baan waar hij gewaardeerd wordt, een vrouw en een dochtertje van 6 jaar, zit vast en weet het niet meer… Hij is niet meer in staat zijn baan in te vullen, komt thuis te zitten en krijgt de classificatie ‘Burn-out’.

Lees hier meer…

10 maart 2018

Gebrek aan levensgeluk…..

‘Peter is zojuist gekomen en heeft hulp nodig. Peter is 33 jaar, heeft een goed inkomen, een veilige baan waar hij gewaardeerd wordt, een vrouw en een dochtertje van 6 jaar, zit vast en weet het niet meer… Hij is niet meer in staat zijn baan in te vullen, komt thuis te zitten en krijgt de classificatie ‘Burn-out’.

Met een zucht zie ik dat Peter, ook weer een van de jonge mensen is, die zich de laatste tijd bij ons melden om een (korte) periode van bezinning met coaching bij ons door te brengen. Peter installeert zich voor een paar dagen in een van de bungalows. Ik wacht tot hij er aan toe is om zich bij mij te melden.

Na twee dagen meldt hij zich bij mij met een troosteloze uitdrukking op zijn gezicht. Na een kort gesprek stel ik weer vast dat ook Peter, deel uit maakt van een groeiende groep vastgelopen dertigers. Hij behoort ook bij het leger jonge mensen die van het leven meer verwachten dan de dagelijkse materiële voorspoed. Al snel trekken we beide de conclusie dat hij lijdt onder een gevoel van zinloosheid, terwijl hij ogenschijnlijk alles heeft wat hem altijd is voorgehouden om gelukkig te zijn. Op mijn vraag of hij weet wat hij werkelijk verlangt, zegt hij zuchtend: ‘Geen idee, alleen maar een beetje gevoel van vrede, of moet ik zeggen geluk?’ Hij kijkt me met een trieste blik aan en zegt: ‘Het is toch idioot eigenlijk, ik heb alles bereikt en voel me doodongelukkig’.

Als ik Peter een voorstel doe om actief mee te werken om inzichten in bepaalde aspecten van zijn leven te krijgen zegt hij: ‘Ik wil alles wel doen. Ik weet het niet meer, dus laten we maar eens kijken waar we uitkomen’….. Zo gaan Peter en ik aan de slag en hebben dagelijks één of meer gesprekken die hem zullen helpen de oplossing te vinden. Tenslotte gaat Peter weer naar huis om bewustzijn te ontwikkelen over zijn situatie. Ik weet dat hij er zal komen. 20 jaar geleden werkten we hoofdzakelijk met veertigers die hun ‘midlifecrisis’ beleefden. De verjonging van deze tijd waar twintigers en dertigers zich de vraag van hun leven stellen, hoe ze een gelukkig leven kunnen opbouwen met de zoektocht naar de zinvolheid van hun dagelijkse leven geeft hoop. Veel hoop voor allen dat er maatschappelijke transformatie op gang komt.

06 januari 2018

Wat is er gebeurd met het begrip ‘werk?’

Werkend Nederland gaat voor een toenemend deel gebukt onder stress, burn-out en teleurgestelde mensen. Hoe is het mogelijk dat in een tijd van verlichting en technologische hoogstandjes het begrip ‘werk’ steeds meer onder druk komt te staan?

Wat was werk vroeger?

Werk was iets waar je je eigen ontwikkeling terugzag. Een spiegel van je eigen idealen en persoonlijke inspanningen. De smid beleefde zijn beloning als hij na een creatieve inspanning zijn geluk voelde over het bereikte resultaat. Als het nieuwe weer net iets beter was dan het vorige. Zo was een bakker creatief op de rand van die ene broodsoort die net iets meer gaf dan de vorige.  In die tijd waren praktische alle beroepen activiteiten, waarin ieders persoonlijke creativiteit de hoofdrol speelde.

Bij notarissen speelde bijvoorbeeld het persoonlijke handschrift een belangrijke rol. Leraren op scholen kregen alle gelegenheid om hun leerlingen naar eigen inzichten vorm te geven. De dokter kon zijn holistische visie kwijt omdat daar voortdurend een beroep op werd gedaan, vanwege het ontbreken van specialisaties.  Kortom het werk werd zogezegd gedaan met ‘hart en ziel’. Na de inspanning was er een uitdaging naar een eigen bedacht volgend ‘beter’ resultaat. Hoe dan ook, het werk was de plek waar je je eigen creativiteit kon ontdekken, vormgeven en daarin kon groeien. Was je goed, dan kon je er van leven. Was je niet goed genoeg, dan was het de stimulans naar eigen groei en ontwikkeling. De industriële revolutie werd de aanzet tot onpersoonlijke en hoofdzakelijk op geld gerichte werkzaamheden.

Anno 2018 

zijn deze persoonlijke inhoudelijke waarden binnen een baan, voor het grootste deel verdwenen. Nu nog voorbehouden aan enkele gelukkigen die een dergelijke werkplek hebben weten te creëren in een eigen onderneming (ZPP-er) of die te veroveren binnen het aanbod van de markt. Het onderwijs gaat gebukt onder rigide regels en voorschriften ontstaan vanuit het effectieve bureau-denken en minder vanuit de unieke potenties van kinderen. Waar is de oude leraar of onderwijzer die zelf voeling had met de aard en behoeften van die kinderen? In de broodfabriek zijn bakkers opgeslokt door productiecijfers en omzet. De computers nemen de kwaliteiten van het handschrift van de vroegere notarissen over en kunststoffen en/of 3D printers vernietigen de gemotiveerde smit. Leraren gaan gebukt onder de strijd met hun liefde voor het ontwikkelen van de diepere kwaliteiten van kinderen en de oppervlakkige regelgeving.  Kortom, in het algemeen is ‘werk’ verschraald ten behoeve van effectiviteit en onpersoonlijke uithoudingsveldslagen. De populariteit van de verschillende vakantieperioden, die ons worden opgelegd door de scholen, geven onze vluchtneiging aan en bieden enige soelaas.

Daar zitten we dan, nu met collectieve problemen omdat zingeving en uitdagingen nauwelijks nog plek vinden. Erger nog omdat wij geen andere tijd kennen dan de huidige. De symptomen stress en burn-out zijn belangrijke aanwijzingen dat er iets grondig mis is.

Pensioengerechtigde leeftijd

Enige tijd geleden was er een conflict over de hoogte van de pensioengerechtigde leeftijd. Nederland was te klein. Ik heb me sterk verwonderd over de reacties die veelzeggend waren over het niveau van de arbeidsvreugde. Mij bekroop het gevoel alsof er door het werk te verlengen,  een straf werd opgelegd. Een opgelegde veroordeling die we moesten volbrengen. Toen ik naar mijzelf keek, drong het drama tot mij door. Ik werd heel ongemakkelijk bij het besef dat mijn werk me door een regel of wet zou worden afgenomen. Geen haar op mijn hoofd! Wat als ik mijn arbeidsvreugde en creativiteit niet meer zou kunnen uitoefenen? Verkorting zou voor mij een straf betekenen en elke uitbreiding van werktijd om de pensioengerechtigde leeftijd uit te stellen, een beloning.

Toen besefte ik het drama in zijn volle omvang. Als de kwaliteit van werk al zover is gedaald, dat dergelijke demonstraties en ophef naar boven komen, wat is er dan met ons ‘werk’ aan de hand? Als dit zo negatief wordt beoordeeld dat we ons verzetten als er een paar jaren extra werk wordt gevraagd, is dat al een veeg teken. Ik heb nu begrepen waar de oorzaak ligt dat zoveel jonge mensen, die de vele jaren van de toekomst die hen rest met dit perspectief verder moeten, aan stress en burn-out lijden.

Ik zie ook hoe mijn organisatie al 30 jaar lang zoekt naar creatieve talenten om deze kwaliteiten binnen de organisatie vorm te geven. Dit was nooit een vooropgezet plan, maar meer een logisch gevolg van mijn (lang onbewust gebleven) kijk op werk, samenleving en creatieve talenten. De medewerkers binnen ons team groeiden voortdurend in hun eigen ontwikkeling en daarmee groeide onze organisatie. Zonder uitzondering zijn ze allen ‘tevoorschijn’ gekomen uit een beperkende vastgelopen leefsituatie en voelen zich nu gelukkig en gestimuleerd in hun werkzaamheden. Onze coaching en begeleiding is gericht op hun creatieve wensen en talenten. Onze organisatie is de plek waar zij dit mogen inzetten ten behoeve van allen. Uiteindelijk levert dat groei en stabiliteit op voor ieders welzijn, wat zich vertaalt in een bijzondere samenwerking naar een gemeenschappelijke toekomst…

22 september 2017

Wat je ziet, dat ben je zelf

De jeugdjaren van Marga, hebben haar niet gegeven wat ze nodig had. Een voortdurend tekort aan aandacht en de zorg voor een zieke en gehandicapte vader hadden haar voor een groot deel opgeëist. Als gevolg daarvan had ze, als compensatie voor de broodnodige geestelijke behoeftes een  daarbij passende karaktertrek ontwikkeld. Het was  niemand  opgevallen, omdat de dingen waren zoals ze waren en liepen zoals ze liepen in het collectieve overleven van de familie.

Als Marga 53 jaar is, is haar leven vastgelopen. Depressief, eenzaam en met een negatief wereldbeeld, is haar energie om hier tegen te vechten op. Het overleven lukt niet meer en wanhopig vraagt ze zich af wat er aan de hand is en waarom haar omgeving zo negatief is en mensen haar ontwijken.

Marga zoekt hulp en komt terecht bij een coach die al snel ziet waar Marga vastloopt en wat er dient te veranderen. Ze ziet hoe Marga al jong heeft geleerd de aandacht van haar omgeving te trekken door de moeilijkheden die ze tegenkomt te delen. Door deze problemen uit te vergroten tot een soort ‘slachtoffer’ denken is het haar gelukt een tijd lang het medeleven en aandacht van de omgeving te krijgen. Het lastige hieraan is dat als iemand niet laat zien dat die groeit en dezelfde gedachten steeds weer opnieuw uitspreekt, de omgeving uiteindelijk afhaakt. Steeds meer mensen zullen gevangen worden in hun moedeloosheid omdat hun contacten geen oplossing bieden, met als gevolg dat ze meer en meer vereenzamen.

Een week intensive begeleiding zorgde ervoor dat Bij Marga ‘het kwartje viel’ en daarmee de opgehoopte en onderdrukte tranen begonnen te stromen. Centraal stond de zin : Hechting aan het lijden’, wat haar kernprobleem was. Op een ochtend kwam ze vol verbazing vertellen dat ze het woord ‘lijden’ die ochtend al 3 drie keer had gehoord. In een tv uitzending, op Facebook en in een tijdschrift.

Op haar vraag: ‘Hoe kan dat nou dat ineens dat woord overal opduikt?’ kon ik haar vertellen dat deze woorden er altijd al waren, alleen dat ze deze nu opmerkt. Ze begrijpt het niet.

‘Heb je wel eens gemerkt dat je als je zwanger was, in eens veel vrouwen zwanger waren? Dat er veel meer kinderwagens waren? Ook dat het bij je nieuwe auto, ineens leek alsof veel; mensen deze keus hadden gemaakt en ook dat veel meer deze kleur hadden?’

De waarheid is dat de wereld niet veranderd is, al denk je dat nu wel. Jij zelf bent aan het veranderen. Je aandacht ligt nu op je groeipunten, in jouw geval het begrip ‘lijden’.

Zo zit een mens in elkaar en daar ligt de hulp. De wereld zal je altijd geven wat je nodig hebt en je altijd ondersteunen. Dat komt omdat jij de wereld maakt, vanuit je eigen denken. Denk je nieuw, dan wordt je wereld nieuw. Denk je ‘oud’ dan verandert er niets.

Vraag hulp en wees bereid een roer om te gooien. Daarnaast filter je zelf passende ondersteuningen uit de dagelijkse dingen. Je zit op koers zodra je dit verschijnsel gaat opmerken.

28 augustus 2017

Bevrijding van het ego, door ‘om denken’

Lang geleden, na een langdurig kankerproces won de dood het van mijn levende dochter, die toen 16 jaar was. Het wonder van alles was dat ik daarna doorleefde, terwijl ik in de jaren dat de kanker speelde absoluut ervan overtuigd was, dat dat ook mijn dood zou betekenen. Maar niets daarvan, in plaats van een verlossend sterven belandde ik in een diep zwart gat. De pijn was zo heftig dat ze het contact met de dagelijkse werkelijkheid aantastte en ik geen deel meer nam aan het leven van alle dag.

Een rouwfase begon en de tocht door het duistere labyrint leverde hier en daar kleine lichtpuntjes op. Stap voor stap kwam ik voorwaarts, gehecht aan het lijden wat dit afscheid me opleverde, was dat niet gemakkelijk. Er was veel weerstand in mij om weer ‘levend’ te worden.

De dag van de bevrijding van mijn ego, werd als een helder inzicht aan mij gepresenteerd. Plotseling stond ik in het midden van lijden en vrijheid. Ik zag het lijden waarin ik gevangen was, maar besefte tegelijkertijd dat er alle reden was om dankbaar te zijn. Vanuit de pijn van het verlies wat mijn ego niet kon opgeven, zag ik de waarde van het bestaan van mijn dochter, hoe kort ook. Ik besloot me te richten op het aspect dankbaarheid wat ik voelde, vanwege de gedachte dat ik haar 16 jaar bij me had kunnen hebben. Ik besefte ook dat het egoïstisch was de andere kant te blijven omarmen in plaats van opgelucht te zijn dat haar lijden voorbij was.

Op de rouwkaart vroeg ik me af: ‘Wat moeten wij leren?’ Nu weet ik dat. Ik besef dat ik de schepper ben van mijn eigen leven en dat ik door de keuze te maken, welke kant ik in mij tot leven wil wekken, zelf bepaal hoe ik in het leven sta. Dat heeft haar bestaan mij gegeven. Dat deze ontdekking, het beste wat ik ooit heb geleerd door mijn levenservaringen, heb ik aan haar te danken. Er is zoveel om dankbaar voor te zijn, dankbaarheid die het hart verlicht. Het is maar hoeveel je bereid bent achter je te laten en de waarde van dat proces in te zien. Loslaten en dankbaarheid zoeken. Dat is Leven of zoals mijn moeder zei: ‘Het Tranendal’ waar we ons leven doorbrengen. Lijden of geluk, het is dezelfde medaille.

07 juni 2017

Ouderwetse coaching, uit de tijd…

Met deze opmerking wil ik afrekenen met de ouderwetse opvatting dat coaching een beroep is wat je met inspanningen en mentale kennis zou moeten leren om anderen op hun pad te helpen. Dat zou betekenen dat je, wanneer je overspannen bent, een burn-out hebt of andere depressieve klachten, alleen met voldoende vakkennis van een coach, je weg terug kan vinden.

Na meer dan 30 jaar ervaring en leren van mijn coachingswerk besloot ik de traditionele aanpak te laten varen en een nieuwe aanpak te testen. Deze pilot-weekenden ‘nieuwe stijl’ bleken in alle opzichten veel te weeg te brengen, en boven de eerdere traditionele werkwijzen te verkiezen.

Ik beweer dat iedereen een coach is en dat ieder mens  op een volkomen persoonlijke manier anderen juist kan coachen. Er is inzicht voor nodig, maar iedereen die bestaat en zijn leven leeft, heeft dit vermogen, ook al zal dat nog niet bij iedereen bewust zijn ontwikkeld. Goede coaching is het gevolg van een vorm van intermenselijk contact, waarin de juiste toon wordt gebruikt, de taal van het hart wordt gebezigd en passie de onderlinge verbindingen van energie voorziet.

Het gevolg is dat, zodra deze onbewuste inzichten ‘levend’ zijn gemaakt, ieder automatisch een coach is voor diegene die je om hulp vraagt. Soms wordt het onbewust al toegepast binnen de traditionele coaching. Dit vermogen is in feite een natuurlijk proces binnen een groep en altijd beschikbaar. Alle problemen die men in deze tijd in de maatschappij ontmoet laten ons weten, dat velen van ons de ‘natuurlijke coaching’ als onderlinge communicatiewijze verloren zijn. Vroeg of laat eindigt dit in een probleem.  Het woord ‘geluk’ lijkt ons uit te lachen en een spottende opmerking vanuit sarcasme te zijn.

De toenemende menselijke problematiek lijkt het gevolg te zijn van steeds versnellende en veranderende maatschappelijke omstandigheden en ontwikkelingen.  De ‘godsdienst’  van de economische groei, het voetstuk waarop onze kennisontwikkeling is geplaatst, de immense sociale bewegingen zonder werkelijk contact, hebben ons meegevoerd in een geïdealiseerd milieu waar techniek, kennis en welvaart de toon bepaalt en men zichzelf verliest.

Bij ons ontwikkelde zich opnieuw een oude levensvisie als gevolg daarvan in een nieuwe visie anno 2017. De kernwaarden van oude stammen, waar dit leefde in hun cultuur, de eigenschappen waarin stamleden elkáár konden coachen, in een nieuw eigentijds jasje. Geen bijzondere kwaliteit van gevestigde coaches, maar de ervaringsdeskundigheid van het leven in deze tijd, afgezet tegen natuurlijke vaardigheden en talenten om elkaar te coachen. Vermogens die bij ieder mens in zijn eigen levenservaringen zijn ingebed en wachten op bewustwording. Tenslotte zijn we er voor elkaar…! Nieuw: Vanaf september 2017.

16 mei 2017

Onschuld en vrijheid

Onlangs hadden Marianne en ik besloten een dagje ’Leeuwarden’ te doen.
Een paar boodschappen die al enige tijd lagen te wachten, gezellig ergens lunchen en misschien nog wat verrassende dingen meemaken. Zo liepen we, door de vanwege het vroege uur nog stille binnenstad, toen ons een in fel geel dons geklede tiener tegemoet kwam. In de hand een paar grote vilten sterren en een papier met zo’n 15 opdrachten. Ze bleek van de Groningse Studentenvereniging, Vindicat te zijn. Ze had enige opdrachten in het kader van haar studie.
Ze vroeg of ze ons met de sterren mocht fotograferen.  Jawel gaven we lachend toestemming, terwijl we de sterren als hoedjes op ons hoofd legden.

In het nagesprek bleek dat ze de grootste moeite had om een paar vrijwilligers te vinden voor de verschillende opdrachten om mensen te fotograferen binnen de taken van de studie-opdrachten, die allen gewoon onschuldig en leuk waren. Ondanks de garantie dat ze de foto’s na de presentatie verwijderen wilde, bleek het moeizaam om publiek te vinden die wilden meewerken. We bleven dit even aankijken en vroegen ons af hoe we haar konden helpen met de opdracht: ‘Dansen op het ijs’. ‘Makkelijk’ zei ik: ‘IJsje kopen, gooi het op de grond, iemand springt er in om en jij maakt de foto….’ .

Maar hoe moeilijk kan het zijn. Op de meeste verzoeken werd niet eens gereageerd en werden beantwoord door schichtig en ontwijkend gedrag. Marianne en ik schrokken hier van. Is dat wat men doet als het gaat om contact en toch wel grappige situaties? Waar is de onschuld of het vertrouwen gebleven even dit meisje beleefd te woord staan en dan te beslissen op grond van de beoordeling van de situatie? Ze werd tot haar teleurstelling, gemeden alsof ze een ziekte had of gevaarlijk was. Waarom die vijandige houding?

Wij schrokken eigenlijk van dit algemene gedrag van brute achterdocht. Waar is de tijd dat men, net zoals in ons dorp, nog een vriendelijke groet beschikbaar heeft? Waar is de onschuld om als volwassene vertrouwen te hebben over gekke en duidelijk grappige situaties?
Waar is het vermogen om contact te maken met grappig verklede jonge mensen en je nieuwsgierigheid te bevredigen? Al met al was ik verbaasd over deze houding van het publiek.

Toen we besloten haar een handje te helpen en we met z’n drieën de boel op de kop zetten, lukte het een paar opdrachten uit te voeren. Pas nadat we doordrukten en niet opgaven, ontstond er af en toe enige toegankelijkheid van het publiek. De rest moest ze zelf doen…

Wat is er aan de hand?

Is de warmte die ons verbindt, zoek?
Daar word ik helaas niet blij van….!